Vaak heb je niet door hoe de dingen vlak voor je neus veranderen. Hoewel ik zes maanden van huis was geweest, leek bij thuiskomst de tijd daar te hebben stilgestaan. Door het vele contact per Whatsapp, telefoon en Facetime had ik niet het gevoel dat ik zo lang en zo ver van huis was.

Maar toen ik mijn broertje voor mijn lens had, zag ik plots wel degelijk verschil. Die jongen voor mijn camera, waar ik een jaar eerder nog foto’s van had gemaakt, dat was niet langer meer “mijn kleine broertje.” Zijn schouders en borstspieren hebben opeens mannelijke proporties aangenomen. Ook zie ik nu een volwassen uitstraling bij hem. Ondanks dat hij op deze shoot brak was van een lange nacht stappen, staat hij er best fris op! Onze kleine Arie is nu volwassen! ☺