Voor de het eindexamen literatuur besloot ik een fotocompilatie te maken ondersteund door een zelfgemaakt gedicht. Ik wilde tijdens het examen niet zoals iedereen praten over flashback, flat characters en tijdsverdichting. Ik wilde graag laten zien wat ik heb geleerd in de afgelopen jaren en hoe literatuur mijn leven reflecteerd.

 

Klapperend staat ze met haar vleugels
En ze pakt me bij de hand
Ze wijst me op het leven
Dat zich afspeelt aan de andere kant

De winden van haar vleugels
Ze waaien door mijn hoofd
En ze blazen ideeën in mijn hart
Totdat het verlangen is gedoofd

Ik wil zelf ontdekken
En ik wil zien.

Misschien moet ik gaan

Leven

Ik wil zelf ontdekken
En ik wil zien.

Ik ren de straten voorbij
En beklim de bergen van mijn leven
Ik ontdek de pure kleuren van geluk
Liggend, voorbij het punt van opgeven

Meer wil ik. Meer!
Ik smaak haar om die tijd
Maar de tranen in haar ogen
Smeken om een realiteit.

Ik laat haar gaan. Ik laat haar los
En ik val terug in het diepe zwart
Het donker sluit me in
En geniet als een monster in mijn hart

Ik slaap en ik adem
Tranen schreeuwen op mijn wang
Wijs mij de kunst van het leven
De kunst waar ik naar verlang

Maar ze laat me liggen
En ze sluit me op in eenzaamheid
Ik bekijk mijn beelden van geluk
En ik bewonder ze met spijt

Maar de rechten wegen
Maken me niet tot wie ik ben
Het zijn de onbekende wateren
Waarmee ik mijzelf verwen

Laura Weemering
Februari 2015
bloglovin